Le Samouraï is de eerste samenwerking tussen Alain Delon en regisseur Jean-Pierre Melville waaruit drie klassiekers ontstonden (Le Samouraï, Le cercle rouge, un Flic) en een mooie vriendschap tussen hen beiden.
Ik zag deze film op een DVD van The Criterion Collections, een mooie versie – alleen als je hem projecteert op groot scherm (in het GDI) dan verlies je wel wat van de kwaliteit (vlakker beeld, wat zwart is lijkt grijs, pixels vallen op) en zou je toch liever een 4K versie willen zien of natuurlijk de oorspronkelijke versie op 35 mm, waar kleuren en diepte meer tot leven komen.

Deze film oogt minimalistisch: sobere decors, strakke belichting en cameravoering (bij de vaste standpunten) en een acteren dat afstandelijk is en koud aanvoelt, wat Delon perfect invult als compromisloze huurmoordenaar
De eerste tien minuten zijn zonder dialoog, je moet het maar durven, het blijft daarna ook tot een minimum beperkt, enkel dat wat echt nodig is. Een mooie soundscore begeleidt ondertussen de beelden, maar alleen daar waar het nuttig is. Naast Delon zien we nog Nathalie Delon als zijn liefje en François Périer als de commissaris die erop uit is Jef Costello – Alain Delon – te vangen.
Jef heeft zich namelijk bij zijn laatste opdracht laten oppakken, maar door een perfect georkestreerd alibi komt hij ermee weg. De commissaris gelooft het niet en laat hem schaduwen, maar ook de opdrachtgevers voor de moord vertrouwen het niet meer. Jef raakt ondertussen gefascineerd door een Jazz zangeres, Caty Rosier, die hem bij de oplijning wel herkende maar niet verraadde. Kortom ze zetten de jacht op hem in en hij tracht, koelbloedig als hij is, de meubels te redden.
De helden van Melville zijn eerder tragische figuren, gedoemd om te mislukken, de diepgang zit hem in wat hij je toont en niet toont. Hij is het type regisseur dat sfeer kan scheppen en daarbij vertelt met beelden, niet met een oeverloos gelul de kijker bij het handje neemt, neen, hij toont, hij maakt cinema. Melville en Delon, zijn hier de meesters van hun generatie.
Een trage uitgebeende film die je doet genieten van wat film kan zijn en is. Tijdloos.