Jules

Een oudere man vraagt steeds hetzelfde aan tijdens de gemeenteraad: een zebrapad dichter bij het punt waar hij moet oversteken en een andere naam voor het welkomstbord dat je tegenkomt als je zijn dorp binnenrijdt. Iedereen luistert gedwee, dit herhaalt zich. Tot er een ruimteschip in zijn tuin landt en daarmee zijn moestuin vernielt. Ook dat kaart hij aan, niemand schenkt er aandacht aan. Op een ochtend komt er een zwaar uitgeputte alien uit het schip. Hij wacht en negeert het, tot hij voorzichtig over de alien ’s avonds een dekentje legt en een glaasje water naast hem zet. De alien voelt zich al wat beter de dag erna, door met eten te experimenteren, merkt hij dat die liefst appels eet.

Hij haalt dan ook een voorraad appels in de supermarkt en vertelt dat het voor zijn alien is. De man achter de kassa kijkt hem vragend aan en laat het passeren, tot zijn dochter op een keer aan de kassa staat en de man er iets over zegt. De oudere man, gespeeld door Ben Kingsley, heeft niet zo’n goede band met zijn kinderen, maar zijn dochter ziet hem af en toe nog wel en is bezorgd over diens mentale gezondheid en geheugen. Toch kijkt ze niet verder en staat enkel voor zijn deur om hem aan te porren langs een arts te gaan. Enkele oudere dames uit de buurt vinden wel dat hij zich anders gedraagt dan gewoonlijk en weten zichzelf via een smoesje binnen te wurmen, ze ontdekken de alien en beslissen dat het beter is dit geheim te houden uit angst wat de overheid anders met het wezen zou doen. De alien heeft wat weg van een kind rond de 10 jaar, grote donkere ogen, zegt niets en luistert naar al hun bezorgdheden, waardoor ze een onuitgesproken band opbouwen — met het wezen én met elkaar.

Klein maar fijn

Deze film van Marc Turtletaub is zo’n vergeten pareltje waar je anders overheen zou kijken. Lichtvoetig kaart het zwaardere thema’s aan, als een sprookje over ouder worden en keuzes die je daarbij moet maken. Een mooie menselijk film in eenvoudige cinematografie en beheerst acteren. Het is zeker de moeite waard voor op een late avond, ook al ligt het ritme laag, het blijft heel de tijd intrigeren.

Nog tot 18 april op Netflix te zien.