Barbie

Wat een natte zomer! Weer om te schrijven en films te zien, dat wel. En omdat het maar bleef regenen en ik niet de hele tijd binnen kon blijven, repte ik me ’s avonds nog naar de cinéma. Het imposante Oppenheimer en het nostalgische Indiana Jones and the Dial of Destiny had ik al gezien en veel anders dan Barbie speelde er niet meer. Ondanks dat, was ik wel benieuwd.

Plastic.

Het begint vrolijk en kleurrijk, zoals we ons een Barbieland kunnen voorstellen. Allemaal consequent nagespeeld door alle Barbies en Kens. Drinken uit een leeg kopje, namaak eten en plastic villa’s. Barbie haar wereld is alvast ontzettend goed vormgegeven door de crew van de Art Direction en de Set Decoratie. Hier en daar zitten er speelse filmverwijzingen in, visuele citaten met Barbie en Ken. Zo verwijst de “geboorte” van Barbie rechtstreeks naar 2001 A Space Odyssey van Kubrick.

Platvoeten

Tijdens een dansfeest denkt Barbie plots aan de dood en de dag daarna heeft ze platvoeten, er is iets grondig mis. Ze vraagt advies aan Weird Barbie (enthousiast weggezet door Kate McKinnon) en deze zegt dat ze in de echte wereld op zoek moet gaan naar de persoon die met haar speelt.

Ken die niet zonder Barbie kan en een enorme aandachtshonger heeft, hoort van haar vertrek en verstopt zich in de roze cabriolet van Barbie.

Een leuk idee en in het begin zeker grappig om te zien hoe beide werelden van elkaar verschillen en Ken – in tegenstelling tot Barbie – er zich best oké voelt. Maar al snel vervalt het verhaal in een politiek-correcte zedenpreek over vrouw zijn en man zijn, en dat je in de echte en in de Barbie-wereld elkaar gelijk hoort te behandelen.

Terechte bedenkingen van regisseuse Greta Gerwig, maar op zo’n manier gebracht dat het lijkt alsof een moraalfilosoof zich mee over het script boog en een heleboel aangedikt heeft om het daarna genadeloos met de grond gelijk te maken. Ocharme Margot Robbie, als Barbie en Ryan Gosling, als Ken. De man als een dom en naïef oerwezen en de vrouw als de gemanipuleerde wijsheid zelve.

(Spoiler) Op het einde van de film kiest ze ervoor – ondanks het patriarchale van de echte wereld – om mens te worden. Zij zal die wereld veranderen, als vleesgeworden Barbie, een Pinokkio voor volwassenen. Ze stapt een groot bedrijf binnen, ze gaat een kantoor in en zegt… ik wil een vagina. Tot zover de diepgang.

Weg mojo

De film geeft kritiek op Mattel, de maker van Barbie, en tegelijk is het een grote reclamespot. Als Barbie (zoals bij Lego en Playmobil gebeurde) nu geen nieuwe facelift krijgt en plots weer goed gaat verkopen weet ik het niet meer. Van Weird Barbie komt er alvast een versie op de markt.

Buiten grotesk acteren, mooie decors en felle kostuums vond ik het een gemiste kans om betere grappen te bedenken en subtieler (zeker naar het einde toe van de film) de man-vrouw queeste te benaderen. Maar goed, dan zou het wellicht geen Barbie-film geweest zijn, ook al week deze af van wat je voorheen van een Barbie-film kon verwachten.

Toen ik uit de Vue Heerhugowaard kwam was al wat van mijn mojo overbleef, compleet verdwenen. Ja, ik begreep wat ze wilden vertellen, daar kon je nu eenmaal niet naast kijken. Toch voelde ik me in mijn ballen getrapt.

Ik nam mezelf thuis nog een glas wijn, zette een aflevering op van Star Trek en viel in zwijm.