Whitney: Can I Be Me

Shot uit haar tournee in 1999

Afgelopen nacht zag ik een documentaire over Whitney Housten. Ik kijk regelmatig naar muziekdocumentaires, sommigen gaan als een briesje aan me voorbij, anderen blijven plakken zoals de documentaire over Jannis Joplin, Little Blue Girl en het mysterieus mooie over Nina Simone in What Happened, Miss Simone?

Ditmaal keek ik naar Witney, can I be me. Minder sterk als bovenstaande documentaires, maar wel belangrijk voor me om toch iets meer te begrijpen over wie deze zangeres was. Ik geloofde de roddels niet die er destijds over haar verschenen, wanneer ze op het toppunt van haar carrière was. Ze was ongenaakbaar voor me, dat bleef ze tot het bericht verscheen in de media dat ze op 48-jarige leeftijd bewusteloos gevonden werd in een bad in het Beverly Hills hotel (2012).

Zij verdient na zovele jaren en het recent postuum bewerkte nummer van Kygo “Higher Love” wel even extra aandacht. Zo had zij meer nummer één hits na elkaar dan de Beatles. Had zij een stembeheersing als geen ander, gaf zich helemaal tijdens haar optredens en was een mooie gevoelige vrouw. Ik kende haar vanuit mijn jonge jeugd met hits zoals als I wanne dance with somebody en How will I Know, nog erg poppy nummers. Waarbij ze later muzikaal meer haar eigen soul zocht.


Thema

De documentaire vertelt het verhaal van Whitney haar opkomst en ondergang een beetje voorspelbaar op een klassiek autobiografische manier, gelukkig blijft de regisseur wel uit beeld. We volgen haar van jongs af, waarbij ze gospel zingt in het koor van haar moeder, tot ze ontdekt wordt, en de heteroseksuele blanke producers er een pop icoon van maken, en de roem en relaties tot haar ondergang leiden.

Je voelt ergens wel aan hoe de mensen rondom haar hun wil opdrongen en zij trachtte in dat circus, zeker nadat ze wereldberoemd werd, te overleven. Vooral hoe anderen wilden dat zij “hoorde” te zijn en haar jeugdvriendin Robyn onder al die druk haar steun en toeverlaat was. De titel van de film raakt daarbij ook het thema aan: Can I be me?

Pillen en liefde

Nieuw voor mij was dat blijkbaar het gebruik van drugs al tijdens haar tienertijd de normaalste gang van zaken was, dat haar moeder een zware en controlerende stempel op haar drukte en dat zij een lesbische hartsvriendin had, Robyn, die haar in balans wist te houden, maar schijnbaar onder invloed van Bobby Brown uit haar leven verdween.

De documentairemaker laat wat mij betreft nog veel open, wel legt hij in zijn montage de nadruk op Whitney zelf en toont een warme getalenteerde vrouw die uiteindelijk ten onder gaat aan onzekerheid, hartverscheurende keuzes en daarbij drogerende middelen als vlucht gebruikte.

De regisseur Nic Broomfield (die ook Kurt & Courtney maakte) vertelt het via interviews van naasten (talking heads), voice-overs (met ook de stem van Whitney), foto’s, interviews met Whitney en archiefbeelden van live optredens. De meeste archiefbeelden komen uit haar tournee te 1999, veel ervan gefilmd door de coregisseur Rudi Dolezal (Broomfield was blijkbaar niet welkom c.f. trivia op IMDB). Toch schetst hij een lief portret van haar, wat minder lief voor haar familie en Bobby Brown, maar ook die laatste krijgt een menselijk gelaat.

Whitney speels voor haar optreden

Zij waren echt verliefd op elkaar, dat zie je wanneer je hen backstage ziet stoeien en scènes ziet naspelen uit “What ’s Love Got to Do with it”, ironisch genoeg over het leven van Ike en Tina. Ook laat hij duidelijk zien dat na het succes van “The Bodyguard”, het voor haar van kwaad naar erger ging. Ervoor konden ze nog rustig naar de winkel zonder achtervolgd te worden, erna niet meer, weg privacy. Maar wat en hoe precies dat blijft onduidelijk. Je blijft met vele vragen zitten en het is jammer dat je Bobby Brown zelf en haar vriendin Robyn nooit aan het woord ziet in een recent interview.  

De bodyguard

Verder leerde ik dat “The Bodyguard” gebaseerd is op het echte leven van de bodyguards naast haar. Zo getuigt een voormalige bodyguard voor de camera heel open en zonder schroom. Hij wilde de familie waarschuwen over haar toenemend drugsgebruik in een brief en kreeg daarna zijn ontslag. De man vertelt ook: “alles klopt uit die film, behalve de aanslag en de romance, maar ja, moest dat er niet inzitten zou het maar saai zijn.” Het is duidelijk dat hij haar heel graag had en haar niet alleen voor de wereld buitenaf wilde beschermen, maar ook voor de gevaren binnenin. Tevergeefs.  De bodyguard vond ik nog de interessantste figuur in de documentaire, samen met de moeder die erg ijdel en als een gebrainwasht spook overkomt.

Er passeren heel wat tragische momenten de revue die zij het hoofd moet bieden, en als je dan al van jongs af aan gewoon was (soft)drugs te gebruiken en je komt daarbij in contact met een bad boy die drank verslind als een koe gras eet, tja dan wordt het moeilijk om het juiste evenwicht te blijven vinden.

Tot slot nog een wist-je-dat-je: blijkbaar is het Kevin Costner die met het idee kwam om “I will Always Love You” te laten beginnen zonder muziek, a capella dus. Het begin van de monsterhit, hopelijk herinneren ze haar ook als iemand die liefhad, veel de ander en misschien te weinig zichzelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close