The Island

Fast food entertainment voor de periode van het jaar

Onlangs zag ik deze film samen met m’n zoontje terug op TV. Dit om even af te kicken na het zien van Hitchcock’s The Birds, een echte klassieker. The Island zag ik in 2005 nog alleen in de cinema, toen was hij nog maar twee, dus dat was nog te jong.

Nu zagen we hem samen zeer laat en met een dekentje in de zetel. Een goedkope Blu-ray editie. Meer wilde ik er niet aan geven. Toch wilde ik de film nog eens een kans geven. Vooral de Hi-Tec aspecten, de beginbeelden met bijhorende wereld en het sci-fi-idee spraken me toen aan en zullen hem misschien ook aanspreken. Volgende recensie is het origineel van toen, aangevuld met enkele dingen die ik nu opmerkte.

Goed begin

Het begint sterk; een koude utopische door sportmerken en yoghurt gedomineerde wereld brand op je oogzenuw. Het doet een beetje denken aan de Black Mirror aflevering “Fifteen million merits”, maar die kwam na deze film. Er is de security, die er in zwarte pakjes rondlopen, en er zijn “de producten”, zij die in spermatozoïde doch seksueel onbewuste trainingspakjes heen en weer lopen en supergezond moeten leven. Sommige shots doen me denken aan grote sciencefiction meesterwerken zoals A Clockwork Orange, Metropolis en Blade Runner. Alsof de makers bij al deze grootheden zijn gaan stelen of “citeren”, een stukje hier en daar uitgeplukt en dan zal het wel slagen zeker? En daar blijft het bij.

De film ontvouwt zich al snel tot een videoclipachtige actiefilm en verliest vervolgens iedere vorm van stijlbeheersing.

Het verhaaltje

Hoofdpersonages Six-Echo, een James Bond-achtige Ewan McGregor, en Two-Delta, de onschuldig ogende babe in de figuur van de nog jonge Scarlet Johansson, ontdekken dat niets is wat het lijkt.

De bewoners of Products van dit ondergronds wereldje worden een groot dogma ingeprent, de verlossing is er wanneer ze naar “Het Eiland” mogen, een hologram van het enige nog levensvatbare en niet besmette eiland.

Wanneer Six-Echo via een aan lager wal geraakte techneut, wie anders dan de heerlijke Steve Buscemi, buiten de steriele ruimte een nachtvlinder ontdekt, begint hij zich meer en meer vragen te stellen. Als zijn maatje Two-Delta blijkt gewonnen te hebben met de loterij en naar het eiland mag, gaat Six-Echo verder op onderzoek. Hij ontdekt de waarheid achter het eiland en besluit haar weg te halen uit deze grote illusie. Een ex-Navy SEAL team wordt ingezet als de directeur van het bedrijf ontdekt dat twee van zijn producten zijn ontsnapt. Het geheim van hun donors, kopieën voor de allerrijksten, moet koste wat het kost bewaard blijven. Vanaf dan verzeilen wij met hen in een traditioneel kat een muisspel. Je ziet de hoofdpersonages evolueren van schaapachtige wezens tot uitmuntende killers, van klonen tot echte mensen, echter zonder diepgang.

Overdaad schaadt

De bijtende en wat mysterieuze spanning van in het begin van de film ontvouwt zich al snel tot een lach en ‘denk je dat ik onnozel ben’ – gevoel. Sommige scènes zijn er zodanig over dat ze hilarisch worden, gelukkig kunnen de oneliners van Buscemi en die van de geharde Navy soldaten de actie wat relativeren. Scarlett Johansson en Ewan McGregor kunnen de zaak niet redden.  Charisma hebben ze wel, maar de diepere dimensie die ze zouden kunnen geven aan het verhaal, zeker met een onderwerp als een schijnwereld, klonen en handel in organen, vervalt door een overdaad aan visueel georkestreerde vuurwerk. Typisch voor een regisseur als Michael Bay, gekend van films als Bad Boys (misschien wel zijn beste tot hiertoe), Armageddon en de van kwaad naar erger evoluerende Transformers saga.

Als je dan tot slot nog buitengekeken wordt door de projectionist die moest wakker blijven en je naar de achterkant van het gebouw loodst waar een vuilcontainer je opwacht, voel je je net zo gedesillusioneerd als Echo en Delta. Welkom in de echte wereld?

Jaren later

Nu meer dan tien jaar later en in de zetel om 1 uur ’s nachts had ik er niet direct een ander gevoel bij. Toch was er een verschil, vanuit je zetel was het vooral jammer dat ze met een in weze origineel verhaal niet meer gedaan hadden; ze hadden beter in plaats van de talrijke explosies te filmen dat stukje opgeblazen geld geïnvesteerd in een sterk scenario.

Mijn zoon vond alvast wel dat het heel modern oogde. Als je het vergelijkt met de klassiekers die ik opzet, waar hij dan naar meekijkt, ziet deze film er inderdaad flitsend uit en doet de scifi niet gedateerd aan. Sowieso is een film dat ouder is dan vijf jaar, al een oude film voor hem. Toch tracht ik hem vaak films te laten zien die echt oud zijn, gaande van een Chaplin, een Jacques Tati of serieuzer een Kubrick. Films die hij best kan smaken.

Wat ook opvalt is dat het de periode moet geweest zijn van hoog gesatureerde beelden. Kleuren in fel opgetrokken contrasten, alsof men vond dat dit er cool uitzag. Net zoals in Domino (ook uit 2005), films van Tony Scot en de films uit de stal van Don Simpson en Jerry Bruckenheimer, allemaal videoclipachtige fel ogende actiehitjes.

Maar goed, ik en m’n zoon vielen niet in slaap en hadden een portie amusement bekeken dat niet te zwaar op de maag lach. Ideaal voor in deze carnavalsweek.