Corona Binch

Binchwaardige kleintjes

In tijden van een virus dat de hele wereldbevolking dwingt om thuis te blijven kan je elkaar de kop inslaan, de liefde bedrijven, je bezatten, ergens alleen gaan sporten in de buurt tot je erbij neervalt of – als je loslopend wild en puberende nee-knikkers in huis hebt – series binchen. Noodgdwongen kies ik voor het laatste en kwam ik al enkele leuke dingen tegen. Ik rangschik ze onder van oké, naar erg goed.

De jonge Tiuri wordt getraind tot ridder. Foto Julie Vrabelová – © 2020

The letter for the king, 7+

Deze serie is gebaseerd op het boek “De brief voor de koning” van de Nederlands-Indonesische Tonke Dragt, uitgegeven in 1962. Zij is ook de schrijfster van “De Zevensprong”, dat in de jaren 80 een TV-serie werd op de Nederlandse televisie en waar ik met bang hart elke week naar uitkeek. De brief voor de koning kreeg pas in 2014 een Engelse vertaling en het werd meteen een groot succes. Het boek is al verfilmd geweest in Nederland, maar nu is er een echte Netflix serie van gemaakt: The Letter for the king. Het wijkt wel behoorlijk af van het origineel, het is dan ook een serie en geen boek: gekneed met meer subplots, cliffhangers en personages die een andere invalshoek krijgen.

Tiuri (Amir Wilson) is de jonge held tegen wil en dank. Hij moet van zijn stiefvader meedoen aan de traditionele ridderproeven nu hij 15 is. Tijdens de laatste proef vlucht hij weg om een geheime brief te kunnen brengen naar de koning, het wel en wee van het land hangt ervan af. Dit wordt hem door geslepen personages, de oprukkende slechte prins en zijn jonge riddermakkers niet in dank afgenomen. Onderweg wordt hij nog geholpen door de kranige jongedame Lavinia (sterk gebracht door Ruby Ashbourne Serkis) en kijken we vol spanning uit of hij zal slagen in zijn opdracht.

Netjes gemaakt, zonder teveel bloedvergieten, alles wordt door snelle montage mooi gemaskeerd en de personages dragen het verhaal. De makers hebben er ook nog een portie magie aan toegevoegd, waardoor het soms wat vreemde wendingen krijgt. Dit eerste seizoen krijgt wel een echt einde.
Of er een vervolg komt? Dat kan want ook op dit boek werd een vervolg geschreven: geheimen van het wilde woud.

Een serie die je makkelijk samen met de jeugd rondom je kan uitkijken, wanneer alle knutselwerkjes er even opzitten.

Ragnarok, 13 +

Ik hou van Noorse mythen en de sagen van Thor en zijn broer Loki zijn er de meest uitgesproken avonturen van. Loki als de sluwe broer, Thor als het wat lompe brute geweld. En ik hield als kind van de serie “De Kat“, over een gemaskerde man die alles op alles zet om de vervuilende industrie een hak te zetten. Zet dit gegeven samen in de hedendaagse tijd en overgiet het met een saus van nordic noir, waarin een jongeman net verhuist met zijn broer en moeder naar een het kille Noorse stadje Edda, en je hebt Ragnarok.

Het heeft alle typische elementen binnen het coming of age genre: een middelbare school, de lastpakken en domme en boeiende leerkrachten die erbij horen, een tiener die zichzelf (zijn krachten) ontdekt en de ontluikende liefde, maar niet weet hoe ermee te gaan. Het staat gelabeld als 16 + maar het kan al vanaf dertien jaar wat mij betreft.

Sommige scènes komen nogal gratuit over en het duurt hier en daar voor het echt op gang komt (hij blijft zeer wereldvreemd en niemand gelooft hem). Het past in het plaatje van de anti-held die held moet worden. Magne (David Stakston) heeft dyslexie, is door en door goed met een wat autistisch en temperamentvol kantje en wordt door niemand serieus genomen. Maar het is grappig, aandoenlijk en je bent nieuwsgierig: je wil weten waar het naartoe gaat en je wil dat hij eindelijk de “Reuzen” (lokale rijke industriëlen) eens flink op hun donder gaat geven.

Mijn dertien, bijna veertien, jarige dochter bleef er gefascineerd naar kijken. En als dat al bij haar lukt, dan is het een goed teken. Even weg van al die schreeuwerige anime series op YouTube lukt hier wel. En ik denk dat de Noorse decors, de sfeer, mooie kaders en de sympathieke knullige hoofdpersoon er veel mee te maken heeft en zoals ze zei: ‘dit is wel oké, tenminste eens een “super” held die anders is dan de helden uit die Marvel films.’

Ik ben toch benieuwd naar het vervolg, wanneer hij zijn krachten echt leert gebruiken.

I Am Not Ok With This, 16+

Een serie waarbij makers van Stranger Things en The End Of The F***ing World hun krachten bundelen, en dat merk je. Zelfde stijl, sfeer en een sterke cast die de high school perikelen dragen alsof het niets is.

Je wordt meteen meegenomen in wat een update lijkt van de jaren tachtig. Veel vintage-elementen sieren de decors en kostuums, maar het speelt zich af in het nu. Tja, dat kan, wellicht om in te spelen op de jaren ’80 revival ingezet door Stranger Things en de krachten die steeds meer opduiken bij de jeugd. Zou er echt iets van aan zijn? Is er een nieuwe generatie op komst, een generatie van superhelden die de oude generatie hun gekapitaliseerde en egocentrische wereld moeten redden?
Het zou zo maar eens kunnen, neemt niet weg dat er al heel lang superheldenreeksen waren. Hier heeft het verhaal trouwens veel gelijkenissen (maar minder dramatisch en extreem) met Stephen King’s Carrie, verfilmd geweest in 1976 met een wat flauwe remake in 2013.

Nu draait alles om de jonge Sydney, vertolkt door de veelbelovende actrice Sophia Lillies, die we ook kennen uit series als Sharp Objects en de reboot van IT. Zij vertelt haar gebeurtenissen aan de hand van haar dagboek.

“Dear diary… go f*ck yourself! I am Sydney. A boring 17 year old white girl. I am not special.”

Dit schrijft ze in het dagboek dat ze kreeg van de schoolpsychologe om het verlies van haar vader te kunnen verwerken. Ze heeft last van moodswings, enkel beginnen deze wel erg rare vormen aan te nemen, zo slaat ze met gemak een gat in de muur en laat ze bowlingballen zweven en wegschieten als pingpongballen. Ja, ze is toch een beetje anders. Ze heeft een vriend tegen wil en dank, de aandoenlijke “Stanley”, Wyatt Oleff. En een hartsvriendin “Dina”, Sofia Bryant, die een relatie krijgt met de sportieve eikel van de school. Klinkt herkenbaar, wat cliché misschien? Toch de makers slagen erin de clichés op een mooie manier te ontwijken of zodanig in de verf te zetten, zodat het grappige mislukte clichés worden. Speels en ludiek tot het steeds serieuzer wordt, zij haar nieuwe gevoelens moeilijker onder controle krijgt en alles op het galabal (the prom) wel moet mislopen.

“It’s probably just puberty”

Knappe serie van telkens ongeveer 25 minuten, die een dertienjarige in het geniep ook wel kan zien. Ik kijk alvast uit naar het vervolg.

Link

Zoals je wellicht merkt hebben alle drie de series enkele zaken gemeenschappelijk: het zijn tieners, het zijn anti-helden en ze hebben allemaal krachten die ze nog moeten ontdekken. Populair in de series van tegenwoordig, maar in dit geval vlotjes uitgewerkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close